مردم کانادا- بخش دوم

تاریخچه کانادا / 12/19/2020 / دیدگاه ها
مردم کانادا- بخش دوم
هنگامی که اروپایی ها در قرن شانزدهم در کانادا شروع به اقامت کردند، حدود 200000 نفر اقوام بومی کانادا و اینوئیت ها ( اسکیموها ) در جایی که اکنون به آن کانادا گفته می شود، زندگی می کردند. در نتیجه ی تجاوزات ارضی اروپایی ها و بیماری هایی  که شهرک نشینان به همراه آوردند، تا حد زیادی جمعیت بومی کانادا تا 200 سال بعد کاهش یافت.

مردم بومی

هنگامی که اروپایی ها در قرن شانزدهم در کانادا شروع به اقامت کردند، حدود 200000 اقوام بومی کانادا و اینوئیت ها ( اسکیموها ) در جایی که اکنون به آن کانادا گفته می شود، زندگی می کردند. در نتیجه ی تجاوزات ارضی اروپایی ها و بیماری هایی  که شهرک نشینان به همراه آوردند، تا حد زیادی جمعیت بومی کانادا تا 200 سال بعد کاهش یافت. با این حال ، جمعیت بومی آن  پس از سال 1950، با نرخ زاد و ولد بالا و دسترسی به خدمات درمانی بهتر ، به طرز چشمگیری افزایش یافت. امروزه در کانادا حدود یک میلیون نفر خود را بومی کانادا ، متیس (از نژاد مشترک اروپایی واقوام بومی) یا اینوئیت معرفی می کنند. از این تعداد، بیش از سه پنجم بومی کانادا، تقریباً یک سوم متیس و سایرین اکثرااینوئیت هستند. در مجموع آنها جمعیتی کمتر از 5 درصد از کل جمعیت کانادا را تشکیل می دهند، اگرچه مردم بومی نیمی از جمعیت  سرزمین های شمال غربی و نسبت قابل توجه بیشتری از نوناووت را تشکیل می دهند. بزرگترین گروه بومی، کری است که حدود 120000 نفر را شامل می شود.

Image
مردم کانادا

در کانادا واژه  "Indian"  تعریفی قانونی دارد که در قانون 1876 هند ارائه شده است. افرادی که از نظر قانونی Indian تعریف می شوند، به عنوان سرخپوستان وضعیتی شناخته می شوند. بومیانی که ترجیح داده اند از حقوق وضعیت خود چشم پوشی کنند یا آنها را از طریق ازدواج با نژاد اروپایی از دست بدهند، سرخپوستان بدون وضعیت نامیده می شوند. (از سال 1985 ، قانون کانادا به افرادی که وضعیت خود را از طریق ازدواج از دست دادند، اجازه داده است آن را پس بگیرند و ازدواج، دیگر خود به خود باعث از دست دادن وضعیت خود نمی شود.)

 بیش از 600 گروه موسیقی بومیان کانادا از طریق معاهدات با دولت کانادا ، بیش از 2250 وضعیت ذخیره را اشغال می کنند. منابع این ذخایر کاملاً محدود است و اکثر سرخپوستان وضعیت دارای استاندارد زندگی زیر متوسط ​​کانادا هستند. معاهدات و توافق نامه های مربوط به ذخایر، فقط در مورد بخشی از مردم بومی اعمال می شود. زمین های بزرگ هرگز با معاهده از سرخپوستان گرفته نشد، و گروه های مختلف همچنان در حال مذاکره درباره ادعاهای مربوط به زمین و خودگردانی آن ها با دولت های فدرال و استانی هستند. این مذاکرات، پیشرفت چشمگیری داشت و در سال 1996 کمیسیون سلطنتی مردم بومی به این نتیجه رسید، که کانادا باید از ارزش های متمایز و سبک زندگی مردم بومی خود محافظت کند.

اینوئیت ها که در شمال دور زندگی می کنند، هیچ وضعیت ذخیره ای ندارند و از طریق هیچ معاهده ای  از آن ها محافظت نمی شود. بسیاری از آنها - که تخمین زده می شود بیش از 40000 نفر باشند - هنوز در اردوگاه ها و شهرک های پراکنده 25 تا 500 نفری زندگی می کنند ، اگرچه شهرهای بزرگتری مانند " ایکالویت " در نوناووت به سرعت در حال رشد هستند. از اواخر قرن بیستم ، استخراج معادن ، اکتشاف نفت و ساخت خط لوله و تحولات برق آبی دوران ما قبل تاریخ تأثیر زیادی بر شیوه سنتی زندگی آنها در این سرزمین داشته است. با کاهش تقاضا برای پوست حیوانات در سراسر جهان از درآمد اینوئیت ها بسیار کاسته شد وآنها به طور فزاینده ای به برنامه های اجتماعی و رفاهی دولت وابسته شدند. برنامه های آموزشی و تربیتی ایجاد شد تا به آنها امکان دهد که برای اشتغال رقابت کنند. شاید قاطع ترین مرحله ، ایجاد قلمرو نوناووت - تراشیده شده از قسمت شرقی سرزمین های شمال غربی - در سال 1999 با جمعیت عمدتا اینوئیت و شکل پیشرفته خودگردانی بود.

منبع: Britanica.com

 

جدیدترین مطالب

افزودن دیدگاه جدید

Restricted HTML

  • You can align images (data-align="center"), but also videos, blockquotes, and so on.
  • You can caption images (data-caption="Text"), but also videos, blockquotes, and so on.